Model Context Protocol (MCP)

Przed MCP każde narzędzie AI budowało własne niestandardowe integracje z bazami danych, API i usługami zewnętrznymi. Oznaczało to powielanie pracy we wszystkich narzędziach i uzależnienie od dostawcy dla użytkowników. MCP rozwiązuje ten problem, definiując standardowy protokół: twórcy narzędzi budują jeden serwer MCP, który działa z każdym agentem AI obsługującym MCP — Claude Code, Cursor, Windsurf i innymi.

MCP używa architektury klient-serwer. Agent AI (klient) łączy się z serwerami MCP, które udostępniają narzędzia, zasoby i prompty. Gdy agent potrzebuje wykonać zapytanie do bazy danych, przeszukać dokumentację lub wywołać API, wysyła ustandaryzowane żądanie do odpowiedniego serwera MCP. Serwer obsługuje faktyczną interakcję i zwraca ustrukturyzowane wyniki, nad którymi agent może rozumować.

// Przykład: konfiguracja serwera MCP w Claude Code
// ~/.claude/settings.json
{
  "mcpServers": {
    "github": {
      "command": "npx",
      "args": ["-y", "@modelcontextprotocol/server-github"],
      "env": { "GITHUB_TOKEN": "ghp_..." }
    },
    "postgres": {
      "command": "npx",
      "args": ["-y", "@modelcontextprotocol/server-postgres"],
      "env": { "DATABASE_URL": "postgresql://..." }
    }
  }
}

Serwery MCP są dostępne dla GitHub, PostgreSQL, Slack, Google Drive, systemów plików i dziesiątek innych usług. Sprawdź rejestr serwerów MCP, aby uzyskać pełną listę integracji tworzonych przez społeczność.